De expositie gaat over de periode 1977-1984 toen jongeren ten tijde van crisis, hoge werkloosheid, woningnood en dreiging van de (neutronen)bom uit een uitzichtloze situatie braken. Doe-het-zelf was het motto. Ze kraakten de slooppanden van de steden en begonnen daarbinnen nieuwe bedrijfjes. De muziek en de kunst werden door de jonge generatie flink opgefrist: de punk verjoeg de gekunstelde symfonische rock van de jaren zeventig. Nederland staat centraal in de tentoonstelling, maar wat hier gebeurde kan niet los gezien worden van het buitenland. Kenmerkend was namelijk de gretige nieuwsgierigheid naar wat zich in de omringende landen en de VS afspeelde. In de tentoonstelling worden werken getoond van Walter Dahn, Georg Dokoupil en  de Amerikanen Keith Haring, Rammellzee en Jean-Michel Basquiat. Maar ook Spray Armee komt aan bod, een tijdelijk collectief gevormd door René Daniëls, Hewald Jongenelis, Rob Scholte en Roland Sips in een poging een Nederlands antwoord te geven op de Amerikaanse graffiti. De getoonde werken komen uit zowel museale als privécollecties. Doe-het-zelf was het mantra van die tijd, daarom kunnen bezoekers ook zelf aan de slag met onder andere analoog chatten, graffiti, buttons maken en een interactief drumstel. Wereldwijd is er de laatste jaren veel belangstelling voor de jaren tachtig. De herleving is goed merkbaar in de muziek en de mode en internationaal zijn er diverse tentoonstellingen geweest die dat decennium belichtten. In Nederland heeft er tot nu toe nog geen omvattende tentoonstelling plaatsgevonden over dit onderwerp.