De foto’s die Guy Tillim het afgelopen jaar in Frans-Polynesië en São Paulo maakte, tonen alles haarscherp maar benadrukken niets.  De weersomstandigheden op het mistige vulkaanstrand op Tahiti zijn invoelbaar in elk verbluffend detail, maar men zoekt tevergeefs naar het gebruikelijke idioom voor de verbeelding van een tropische idylle. Dit eiland leeft immers voort in de Westerse verbeelding als een exotische uithoek met witte stranden, blauw water en naakte schonen. Guy Tillim geeft aan het landschap echter een nieuwe context.

Eigen perceptie
Juist het feit dat zoveel kunstenaars het Polynesisch landschap sinds de reizen van Kapitein James Cook in de late achttiende eeuw hebben getracht te representeren, trok Tillim aan. Maar hij volgt geen voorbeelden en ontwijkt clichés. Hij zoekt naar een eigen perceptie, een welhaast onmogelijke taak:  ‘In making photographs of the landscape, I have to confront the difficulty of actually seeing the landscape.’  Kan men zich wel onttrekken aan een beeldtaal die onze verbeelding heeft gevormd? Tillim doet dit door niet in te zoomen op details of monumentaliteit, maar daarentegen te kijken naar de ruimte ertussen, waar het dagelijkse gevoel van een plek naar voren komt. Binnen zijn gekozen frame heerst totale democratie. ‘What is photographed?’ schrijft Tillim, ‘Nothing, and everything, when you have no desire to leave the frame.’