Amerikaans componist, dichter, graficus en essayist John Cage (1912-1992) heeft met zijn radicale en experimentele composities het verloop van de moderne muziek en dans veranderd, en zo een nieuwe conceptuele horizon geschapen voor artistieke producties in de late twintigste eeuw. The anarchy of silence, de grootste expositie aan hem gewijd sinds zijn overlijden, plaatst zijn werk voor het eerst in de context van zowel de muziekgeschiedenis als de geschiedenis van de beeldende- en de podiumkunst. Het is een omvattend retrospectief van zijn werk, zijn gedachten en zijn invloeden.

Om het werk van een componist vanuit de kijkrichting van een museum voor hedendaagse kunst te verkennen, neemt de tentoonstelling de ontmoetingen van Cage met kunstenaars als uitgangspunt, om zo de historische beschouwing van zijn oeuvre te kunnen plaatsen. In een tijd dat kunstenaars de expressiviteit verwierpen, ontwikkelde Cage een neutrale compositie en werden zijn partituren een model om de creatieve daad over te dragen. Toen Marcel Duchamp verkondigde dat "de toeschouwer een werk compleet maakt" (1957), lanceerde Cage het concept van de onbestemde partituur als een matrix om dit idee te testen.

De tentoonstelling toont John Cage als een vernieuwer en volgt zijn carrière in chronologische volgorde van 1930 tot de late jaren '80. Het omvat meer dan 200 werken, inclusief schilderijen, geluidsstukken, films en multimedia-installaties. Niet alleen van John Cage zelf, maar ook van Marcel Duchamp, Robert Rauschenberg, Andy Warhol, La Monte Young, Nam June Paik en Fluxus en anderen.