De eerste grote solotentoonstelling van David Jablonowski (Bochum, 1982). Hij toont er onder meer twee monumentale beelden die speciaal voor deze gelegenheid zijn gemaakt.De Duitse titel van deze tentoonstelling verwijst naar twee
belangrijke aspecten van Jablonowski's werk. Ten eerste is dat het specifieke materiaalgebruik van zijn sculpturale
installaties. Hij combineert materialen als gips, staal en hout met piepschuim, expressieve verflagen, een canapparaat,
draaiende en scharnierende delen of zelfs verwarmingselementen of een flatscreen. Samen met de vaak monumentale schaal heeft het werk daardoor een grote impact op de ervaring van de kijker. Daar komt het Kontingenz van de titel uit voort: dit begrip uit de (Duitse) sociologie verwijst naar de constatering dat alles wat wij pogen te communiceren aan zo veel factoren en invloeden onderhevig is, dat de daadwerkelijke resultaten vooral op toeval lijken te berusten.

Het geheel van vorm en boodschap
Met zijn sculpturen toont Jablonowski een interesse voor klassieke monumenten zoals de stèle, de ziggurat of de
middeleeuwse codex, waarin vorm en boodschap één geheel vormden. Deze boodschap was eenduidig en voor de eeuwigheid bedoeld, maar heeft haar betekenis langzaamaan verloren en ingewisseld voor die van het cultuurtoerisme. De hedendaagse media daarentegen zijn uitsluitend gericht op het moment. Beide zijn dus constant in
beweging, maar op totaal verschillende snelheden.

Manipulatie
Het werk van Jablonowski heeft dan ook niet de pretentie zich aan klassieke monumenten te spiegelen. Zijn beelden zijn niet symbolisch te duiden; je kunt hooguit gissen naar hun betekenis. Hun werkzaamheid ligt op dat vlak van de fysieke beleving die op allerlei manieren wordt gemanipuleerd. Door hun vorm, hun interveniërende karakter in de ruimte, details zoals oppervlakafwerking, monumentaliteit, onverwachte materialencombinaties en niet-materiële elementen als beweging, warmte of filmbeeld, appelleren de sculpturen aan allerlei vormen van kennisoverdracht. Ze lijken een direct communicatief doel te beogen, een schijnzekerheid te bieden, waarin de kunsthistorische referenties, zwemen van politiek engagement, een technisch element of een mogelijke hint van iets participatiefs, een rol spelen maar geen eenduidige antwoorden geven.