Jan Elburg (Wemeldinge, 1919 – Amsterdam, 1992) wordt beschouwd als één van de meest originele dichters van de Vijftigers die de Nederlandse poëzie voorgoed veranderde. Samen met de dichters Gerrit Kouwenaar en Lucebert sluit Elburg zich in 1948 aan bij de schilders van de CoBrA-groep, o.a. Karel Appel, Constant en Corneille. Hij is een actief lid van de CoBrA-beweging, publiceert gedichten in Reflex, het tijdschrift van de Experimentele Groep in Holland, en in het vierde nummer van het tijdschrift CoBrA. Met collages, objecten en poëtische tekstfragmenten levert Elburg een geruchtmakende bijdrage aan de CoBrA-tentoonstelling in 1949 in het Stedelijk Museum in Amsterdam. Opvallend is dat hij zich zowel als dichter en als beeldend kunstenaar manifesteert. 

Gouaches
Geheel in de taal van CoBrA ontstaat in 1952 een reeks indrukwekkende kleurrijke gouaches. In 1953 en 1956 houdt Elburg zich bezig met monoprints een druktechniek waarbij maar één afdruk wordt gemaakt. Zijn fotomontages en assemblages maakt Elburg van eind jaren 1940 tot aan zijn dood in 1992. Hierin streeft hij een effect van vervreemding na en werkt daarmee in de sfeer van het surrealisme dat, op de achtergrond in al het werk van Elburg een rol speelt. Het verbinden van kunst en maatschappelijk engagement loopt als een rode draad door zowel het literaire als het beeldende werk van Elburg. Dit idee ligt ook ten grondslag aan de serie werken waarin afvalmaterialen de basis vormen voor expressionistische schilderijen. Onder invloed van de kunststroming popart worden alledaagse voorwerpen uit de consumptiemaatschappij tot kunst verheven. 

Dubbeltalent
Jan Elburg is net als Lucebert een dubbeltalent en een van de Vijftigers die zich af zetten tegen traditionele poëzie. Belangrijke dichtbundels van Jan Elburg zijn onder meer Serenade voor Lena (1941), Klein t(er)reurspel (1947), Door de nacht (1948), Drietand (1960), Streep door de rekening (1966), Contravormen (1971), Praatjes kijken (1975) en Haaks op de uitvlucht (1988).