Sylvie Zijlmans (Geertruidenberg, 1964) en Hewald Jongenelis (Etten-Leur, 1962) volgden beiden de Akademie voor Beeldende Vorming in Tilburg, waarna Zijlmans werd toegelaten tot de Rijksakademie voor Beeldende Kunsten in Amsterdam en Hewald Jongenelis naar De Ateliers ’63 in Haarlem ging. Beide kunstenaars geven les aan de Rietveld Academie in Amsterdam, waar zij een inspiratiebron zijn voor vele studenten. In 1999 presenteerde het Stedelijk Museum Schiedam een solotentoonstelling van Sylvie Zijlmans, waarna het museum werk aankocht en een schenking ontving. Het museum heeft de intentie kunstenaars die zijn vertegenwoordigd in de collectie te blijven volgen en nieuwe ontwikkelingen te tonen. 

The Present. The Elimination of Possibilities
In The Present. The Elimination of Possibilities toont het kunstenaarsduo kraakheldere films in een poëtische sfeer met elementen uit het dagelijks leven. Ze combineren zes autonome kunstwerken waarvan de beelden en betekenissen elkaar spiegelen en versterken. Bovendien nodigen ze de bezoeker uit om zelf deel te worden van de presentatie. Die uitnodiging is gemakkelijk aan te nemen in The Dancehall (2011). Op drie muren worden dansende mensen metershoog geprojecteerd. In een kakofonie van beats beweegt de één voorzichtig een schouder, de ander danst met meer uitbundige bewegingen. Honderd mensen dansen ieder voor zich, in keurige rijtjes en in ietwat tuttige jaren 1960 kleding wat een prettig zondagochtend gevoel geeft. De kleding, gemaakt door honderd kleermakers uit China heeft een prachtig kleurenpalet. 

Centraal in de tentoonstelling staat het werk The Fundamental Engine of Progress (2009-2012). Dit is een ruimtelijke installatie van een tiental projecties uit één en dezelfde film. In de film verplaatsen vader en zoon zich te voet of toerend per Segway (zo’n gemotoriseerde step) langs de rand van de stad. Onderweg stapelen ze losse blokken en dozen tot eenvoudige sculpturen. Vader en zoon zijn dik gekleed, ze dragen wel vijf of zes pakken over elkaar. We zien kleurrijke en nauwkeurige stapelingen van textiel en objecten. De stapelingen zijn een repeterend beeldelement in de tentoonstelling. Stapelen als simpele sculpturale handeling, als handeling om in het heden te verblijven. Tijdens de tocht is de bestemming onbelangrijk, het vertrekpunt doet er evenmin toe. Vader en zoon trekken voort, kalm en harmonieus in een voelbare intimiteit. 

Tussen de twee tentoonstellingszalen hangt in het trappenhuis een uitgesproken raadselachtig object: een neon diabolo (The Present, 2012). Het geeft wit en rood licht, dat af en toe aan en uit gaat. Op een kermis kun je zoiets verwachten, maar wat doet het in de tentoonstelling? De diabolo staat voor de letterlijke en de intuïtieve elementen van de presentatie. In het midden van de twee trechtervormen van de diabolo zit het cruciale midden als element in het spel van jongleren met de tijd. Daar zit je precies tussen dat wat achter je ligt en dat wat nog moet komen. De toekomst bergt ontelbare mogelijkheden in zich, maar de omstandigheden in het heden elimineren die tot één.